Manje šećera u prvim godinama života znači manji rizik od anksioznosti u odrasloj dobi

Naučnici su analizirali podatke više od 45.000 učesnika iz baze UK Biobank, rođenih između 1951. i 1956. godine, koristeći jedinstvene historijske podatke iz perioda racionalizacije šećera u Britaniji nakon Drugog svjetskog rata. Učesnici su podijeljeni u grupe zavisno od toga koliko dugo su bili izloženi ograničenju unosa šećera.

Rezultati su pokazali da je rizik od anksioznosti u odrasloj dobi bio najniži kod onih sa najmanjom izloženošću šećeru tokom trudnoće i prve dvije godine života. Uočena je i povezanost sa depresijom, ali je ta veza postala manje izražena nakon dodatnih statističkih prilagodbi.

Analiza snimaka mozga otkrila je značajne razlike među grupama — od 139 regija mozga u kojima je mjeren volumen sive tvari, njih 80 pokazalo je razlike, dok su specifične razlike utvrđene u 11 regija, uključujući i dijelove malog mozga.

Studija upućuje i na to da rana izloženost šećeru oblikuje prehrambene navike. Osobe koje su najduže bile bez šećera, od trudnoće do 24. mjeseca života, kasnije su pokazivale manju sklonost slatkoj hrani.

Glavna autorica studije dr. Hana Navratilova istakla je da su ranija istraživanja već povezala rani unos šećera sa hroničnim bolestima poput dijabetesa, prenosi Index.hr.

Psihijatrica dr. Ritu Goel, koju citira Newsweek, upozorila je da studija ne dokazuje direktnu uzročnost, jer je racionalizacija promijenila i cjelokupnu ishranu porodica. Poruka roditeljima, kako je dodala, nije da osjećaju krivnju zbog povremenih slatkiša, već da imaju praktičan razlog da smanje dodani šećer tokom trudnoće i prvih godina života djeteta.